یا حسین در عزایت بر سینه و سر میزنم    

     چون تو هستی مولایم بر درگهت در میزنم

یا حسین مولا  ابی عبدا..

--

به امیدی که روزی سر بر مزار تو نهم   

     به جان زهرا یکدم بیا و کن تو نگهم

یا حسین مولا ابی عبدا..

--

شدم عمری گرفتار به دام عشق تو مولا     

   رهایم مکن حسین به جان مادرت زهرا

یا حسین مولا ابی عبدا..

--

به فدای تو شودهستی عالم یا حسین   

    ز غمت می نالم من شور محرم یا حسین

یا حسی

--

تویی شمع و هستم من پروانه رویت حسین   

    ز ازل بوده ام من مقیم در کویت حسین

یا حسین

--

سروده : محمد رضا دهقانی

محرم1433

السلام علیک یا عبدالصالح یا اباالفضل العباس (ع)

بی معین  می شود حضرت ثارا...         دل پریشان شوند در حرم آل ...

یوسف فاطمه  ناله زد ای خدا    رفته از دست من ساقی با وفا

علقمه در شور و نوا در ماجرایت          موج زند آب فرات اندر عزایت

ز دیده اشک من روان شد              ز ماتمت قدم کمان شد

--

امیر دلها  قرارجانها توئی اباالفضل        پناه یاران امید طفلان توئی اباالفضل

توئی برادر حسین – همیشه یاور حسین- ابالفضل

مظهر ایثار و وفا-  دلاور کرببلا -اباالفضل

-

غرقه در خون شدی ای گل یاس من      واژگون گشته ای کوه احساس من

علقمه بوی زهرا دهد یا اخا     مادرم فاطمه آمده کربلا

آمده مادری کند جای مادرت         دست عنایتی کشد جانا بر سرت

فدای مهربانی تو       خزان  شده جوانی تو

--

دست تو گشته  از تن جدا یا عباس     فرق تو ماه من  شد دو تا یا عباس

میکشد خجلت از کودکان مشک تو          من چسان بنگرم یا اخا اشک تو

نوای العطش زده  آتش بجانت                یاد لب طفل رباب  برده توانت

ز دشمنان ببین چه آواست                               حسین دگر غریب و تنهاست

سروده و آهنگ : محمد رضا دهقانی محمودآبادی

محرم 1433

به میدان میروی  سالار زینب       شتابان میروی غمخوار زینب

نظر بر حال ما کن از عنایت       پریشان میروی دلدار زینب

مرو میدان برادر  عزیز جان خواهر    بیا از رفتن خود حذر کن جان مادر   

روی از پیش من دیگر نیایی ای حسین جان  

  نباشد  درد هجران را دوایی ای حسین جان 

--

نباشد همدمی در این بیابان      نمانده محرمی ای جان جانان

ز بعد تو امید آخرینم      چسازم من بگو با خیل  طفلان

بریزم اشک سوزان     ندارم تاب هجران   گل باغ پیمبر    دل من را مسوزان

غمی در سینه داری از فراق روی یاران      تمام لاله ها رفتند و گشتی تو پریشان

--

مرام کوفیان مهر و وفا نیست    در اینجا بویی از صلح و صفا نیست

بمان و روی خود از ما مگردان        خیالت لحظه ای از ما جدا نیست

به سینه راز دارم   سوز و گداز دارم      بده مهلت حسین جان  تویی همراز دارم   

سروده و سبک : محمد رضا دهقانی

محرم ۱۴۳۳-۱۳۹۰ 

ببوسم حنجرت مولای عطشان جای مادر      که میدانم ز میدان برنمی گردی تو دیگر

انشاالله عزاداری شما در ماه محرم و صفر مورد قبول حضرت بقیه الله (عج) قرار گرفته باشد.

دمی برادر تو دیده بگشا    ببین ز داغت فتادم از پا

ساقی لاله های زهرا     چشم و چراغ آل طاها

امیر لشکر من و یاور زینبی     امید طفلان حرم از چه جان بر لبی

نشانده داغ تو غمی به سینه ام       نشسته دلغمین به ره سکینه ام

ز هجر تو قدم کمان پناه جان کاروان      

 منم که گریه میکنم ز ماتم تو شمع جان

یا ابالفضل

دریا دیدی سقای من     تشنه جان داد ای وای من

گرفته این دل از فراق یارم       رفته ز دست من صبر و قرارم

تنها ماندم در این صحرا     میگریم من دریا دریا

---

گرفته یا رب شمیم زهرا      فاطمه آمد مگر در اینجا

عزیز مادرم ابالفضل              آب آور حرم ابالفضل

مهر دل آرا و مه شام تار منی       بر دل من با غم خود تو شرر میزنی

فتاده بر زمین دو دست تو اخا        بگو چه شد علم امیر باوفا       

اشک شریعه شد روان ز مشک  پاره پاره ات   

نمی دهد عدو امان که من کنم نظاره ات 

---

بخون فتادی میر سپاهم       مظهر ایثار پشت و پناهم    

اوج فداکاری و احساس       حیدر کربلایی عباس

فرق تو را از ره کین بشکسته عدو      حرف دل غمزده ات را بگو مو به مو

چگونه از برت روم به  خیمه ها                 دلم ز چشم تو نمیشود جدا

تویی همه وجود من  حاصل هست و بود من     

     گسسته شد چو دست تو رشته تار و پود من

سروده و سبک : محمد رضا دهقانی

محرم ۱۴۳۳-۱۳۹۰

دانلود نوحه علی اکبر با نواي  مداح اهل بیت کربلایی محمدرضا دهقاني محمودآبادی سال 89 (محرم 1432)

دانلود در ادامه مطلب...

دوباره فصل عزا شد خیمه ها به پا شد واویلا     

    عزای فاطمه آمد دل به شور و نوا شد واویلا

بی بی جانم يا زهرا

یا حضرت زهرا من خاک پای تو         جان و سرم بی بی باشد فدای تو

بنگر دل خستم شد  مبتلای تو          والایی و عالم باشد گدای تو

بی بی جانم

ام ابيهايي  هم دخت  بابايي يا زهرا    راضيه  مرضيه صديقه كبرايي يا زهرا

بی بی جانم يا زهرا

خيل ملك مات از عشق و صفاي تو    سجده كند خورشيد خاك سراي تو

بالد خدا بر خود وقت دعاي تو      ذكر لب طاها بابا فداي تو

بي بي  جانم

اي بضعه پيمبر اي عصمت داور يا زهرا    والشمس و الليلي توحيدي پا تاسر يا زهرا

بی بی جانم يا زهرا

تا زنده ام هستم مقيم كوي تو                    دست تهي آرم بي بي به سوي تو

نيلي شد از سيلي روي نكوي تو      جبريل دائم بود درگفتگوي تو

 بي بي جانم

اي قبله حاجات اي مادر سادات  يا زهرا 

   من بنده اي فقيرم به دام تو اسيرم يا زهرا
بی بی جانم يا زهرا

غوغا کردی به دشت بلا    بر حسینت شدی جانفدا

آب فرات حیران از وفایت      حضرت فاطمه کند صدایت

امیر کرببلا    دلاور با وفا

برادرم یا حسین ز پا فتادم       بیا و حالم ببین برس به دادم

بروی خاک کربلا هزیز زهرا     به خاک و خون تنم ببین ز جور اعدا

تمام هستیم فدایت حسین یا حسین    تویی که عالمی گدایت حسین یا حسین

نظری بنما ز وفا جانا ای برادر    خسرو خوبان   شاه مظلومان ای برادر

دو دست من جدا شد امیر دلها     به راه تو فدا شد قرار جانها

هزار بار اگر خدا مرا دهد جان    زکوی تو جدا نمیشوم حسین جان

ز هجر من قدت کمان شد حسین یا حسین     ز دیده اشک تو روان شد حسین یا حسین

شاهد غمها مشک بی آبم یابن الزهرا      ناله طفلان می کند آبم یابن زهرا

مرا به خیمه مبر ز راه احسان      به کف ندارم آبی خجل ز طفلان

بگو به تشنگان عمو دگر نیاید     امید کودکان عمو دگر نیاید

به گوش من رسد نوایی حسین یا حسین    نوا رسد ز آشنایی حسین یا حسین

پر زنم دیگر از برت جانا سوی داور    سرفرازم من در صف محشر ای برادر

چه كرده با دل حسين داغ علمدار       تنش به خاك نينوا افتاده سردار

چها شود كه بنگرد جسم برادر          كه گشته غرق خاك وخون فرزند حيدر

ز تن چدا ببيند دست رسايش      تير بلا نشسته به ديده هايش

به روي ماه عباس نشسته گرد حسرت     ز نا اميدي او كشد فرات خجلت

ز خون سقا شده علقمه گلگون      حضرت زهرا غمين با دل پر خون

به سوز دل بگويد   بيا عزيز جانم     تو ياوري نمودي نور دوديدگانم

شده تنها شه دين ز رفتن برادرش     قامتش كمان شده ز ماتم دلاورش

به ميان صحرا      ايد هر دم آوا

خون شده دل من گل ام البنين           لحظه اي در برم اي برادر نشين

آخرين اميدم پناه خيمه هايم – اباالفضل اباالفضل      من به درد هجران اسير ومبتلايم

امير لشكر من   تويي برادر من

ميروم از برت نازنين با چشم خونبار                     بيقرارو حزين دلمين ماندم بيقرار

منتظر در حرم يا اخا كودكان      تا تو آب آوري ساقي تشنگان

من چگونه دهم خبر ز ماتم تو    بر دلم نشسته غباري از غم تو

امير لشكر من تويي برادر من

سروده و سبك : محمد رضا دهقاني محمودآبادي

محرم     1431    سال 88

از پیش من مرو عزیز جان من توئی                 قلبم را مشکن روح و روان من توئی

بعد ازتو نبود کسی مرا مونس و یار                      نور دیده من تاب و توان من توئی

از این سفر حذر کن گل زهرا حسین                  به خیمه ها نظر کن گل زهرا حسین

تو می روی برادر با لب عطشان                              ز بعد تو چه سازم با غم هجران

صبرو قرار زینب   دار و ندار زینب                    ز رفتن تو می شود خزان بهار زینب

-----

خواهر زینب یار یتیمانی     خسته تنها به دشت سوزانی

جان خواهر به دیدار خدا می روم     از تو و همرمان دگر جدا می شوم

----

در دشت نینوا نمانده محرمی حسین    رفتند و همرهان نمانده  همدمی حسین

سوز وداع تو نمی رود ز یاد من                    بر داغ سینه ام نما تو مرحمی حسین

به دشت خون فتاده سقای عطشان                        به هر طرف ببینم جسم شهیدان

تو می روی و ما را به که سپاری                                  نمانده بر تن ما دگر قراری

سرور و سالار من یار وفادارمن                     به جان مادرت ببین دیده خونبار من

--------

از خواهرت کنی طلب تو کهنه پیرهن                       تا قوم بی حیا نیاورد برون ز تن

دانم از این سفر تو نیائی برادرم                             در این دیار غمها آید چه بر سرم

مهلا برادر آیم به سویت                                                      تا جای مادر بوسم گلویت

جدا شوی تو از من همسفر من                                           به راه تو بماند چشم تر من

چه کرده با دل من زمین نینوایت                             تا به ابد بسوزم ز شرح ماجرایت

سروده و سبک:

محمد رضا دهقانی  محرم 1429

بستري از خون گشته ماوايت  سينه سوزد از داغ عظمايت

رفتي و اتش زدي بر قلب بابا     نور چشمم اي گل بستان ليلا

اي علي جان

بعد تو بابا سيرم از دنيا               ديده بگشا بين شادي اعدا

در ره دين خدا گشتي فدايي    ميهماني بر سر خوان الهي

من چگونه جسمت به بر گيرم     هجر تو ديگر مي كند پيرم

اي جوانان بني هاشم بياييد     اكبرم را تا دم خيمه رسانيد

زعلقمه نوا رسد  به خیمه ها ندا رسد         که ای برادرم بیا  صدای آشنا رسد

پور زهرا حیران سوی او روان شد           گوید جانان  من عمر تو خزان شد

بی تو من   تنهایم    یا اباالفضل               همدم با غمهایم  یا اباالفضل

دست تو را کشم به دیده         فلک مثال تو ندیده

امیر با وفای من برخيز   دلبر با صفای من برخیز

تو مظهر شرافتی عباس    تو انتهای رحمتی عباس

دو دست تو ز تن جدا بروی خاک کربلا     فدای مهربانیت  به چشم تو تیر جفا

ای سردارم بنگر قامتم خمیده            از هجرانت جاری اشکم از دو دیده

ای یار و غمخوارم یا اباالفضل یا اباالفضل ای میر و سالارم یا اباالفضل یا اباالفضل

مشک و علم روی زمین است        وداع تو چه آتشین است

نمی رود ز یاد من محبت تو یا اخا      چگونه ای برادرم ز کوی تو شوم جدا

ماه آل هاشم نشنوم نوایت     جان دادی لب تشنه جان من فدایت

سقای عطشانم  یا اباالفضل یا اباالفضل    امید طفلانم یا اباالفضل   یا اباالفضل    

به خیمه ها در انتظارند       به دیدن تو بیقرارند

سروده و سبك : محمد رضا دهقاني محمودآبادي

محرم 1432   آذر 89

از پیش من مرو عزیز جان من توئی                 قلبم را مشکن روح و روان من توئی

بعد ازتو نبود کسی مرا مونس و یار                      نور دیده من تاب و توان من توئی

از این سفر حذر کن گل زهرا حسین                  به خیمه ها نظر کن گل زهرا حسین

تو می روی برادر با لب عطشان                              ز بعد تو چه سازم با غم هجران

صبرو قرار زینب   دار و ندار زینب                    ز رفتن تو می شود خزان بهار زینب

-----

خواهر زینب یار یتیمانی     خسته تنها به دشت سوزانی

جان خواهر به دیدار خدا می روم     از تو و همرمان دگر جدا می شوم

----

در دشت نینوا نمانده محرمی حسین    رفتند و همرهان نمانده  همدمی حسین

سوز وداع تو نمی رود ز یاد من                    بر داغ سینه ام نما تو مرحمی حسین

به دشت خون فتاده سقای عطشان                        به هر طرف ببینم جسم شهیدان

تو می روی و ما را به که سپاری                                  نمانده بر تن ما دگر قراری

سرور و سالار من یار وفادارمن                     به جان مادرت ببین دیده خونبار من

--------

از خواهرت کنی طلب تو کهنه پیرهن                       تا قوم بی حیا نیاورد برون ز تن

دانم از این سفر تو نیائی برادرم                             در این دیار غمها آید چه بر سرم

مهلا برادر آیم به سویت                                                      تا جای مادر بوسم گلویت

جدا شوی تو از من همسفر من                                           به راه تو بماند چشم تر من

چه کرده با دل من زمین نینوایت                             تا به ابد بسوزم ز شرح ماجرایت

سروده و سبک:

محمد رضا دهقانی  محرم 1429

ای امیر کرببلا کرببلا برادرم برخیز        ساقی و سردار منی یار منی آب آورم برخیز

سوزم از آتش هجران تو         دیده ام میشود گریان تو

بر لب آبی و آبی نخوردی           چه زیبا آبروی آب بردی

مظهر مهری و وفا  زاده ام البنین         بیکس و تنها شده ام خیز و از جا و ببین

تن تو افتاده بر خاک بلا           هر دو دستت یا اخا از تن جدا

من چگونه فرق او بشکسته بینم ای خدا          تیر کین بنشسته بر چشم  عزیز مرتضی

ای سپهر جود و کرم شده عطشان تو فرات      متحیر از ادبت دیده گریان  تو فرات

قامتم بشکسته آرام  دلم         شده خونین از غمت  جام دلم

تو بپاخيز ونظر كن دشمنم شد شادمان        شده ام حيران ز داغت ياريم كن شمع جان

از کنارت میروم و میشوم من از توجدا     خبر از درد دل من کس ندارد غیر خدا

من چگونه جسم تو خیمه برم          چه جوابی را دهم اهل حرم

رفتي اما نام نيكويت هميشه جاودان          منشت سرلوحه و سرخط  بزم عارفان

سروده و سبک : محمد رضا دهقانی محمودابادی

اذر 89   محرم 1432

حسین عزیز فاطمه قرار دلها        رفتی و من دگر شدم غریب و تنها

تو آگهی که از غمت همی بنالم       چه بر سر من آمده   ز جور اعدا

حیران خواهرت –  خونبن پیکرت       دشمن از قفا  ببریده سرت

گریه کند آسمان بر غمت ای شمع جان یا حسین

نمی رود ز یاد من مهر و وفایت     بهای خون تو حسین شده خدایت

تو رفتی و ز بعد تو به نیزه بینم      سر بریده ز تن گشته جدایت

داغ اکبرت   داغ  اصغرت   نهر علقمه  میر لشکرت

محمل من بسته شود همسفر من        بدون تو سفر کنم تاج سر من

ز کوی تو روم حسین به چشم خونبار    غم جدایی حاصلم برادر من

ای جان جهان ای روح و روان     کو پیراهنت هستی بی نشان

بزم ماتم گردد بر پا          پاینده دین با عاشورا

سروده وسبك :  محمد رضا دهقاني محمودآبادي

آذر 89  محرم 1432

پر زند دل غمديده ام سوي حرم     من فداي ان شش گوشه ات شه كرم

در بغل بگيرم آن ضريح با صفا     از غم و الم شوم جدا جدا جدا

يا ثارالله شه كرم يا ثارالله

كعبه دلم كرببلات امام من

نام دلرباي تو بود  كلام من

اي كه عالمي بود گداي كوي تو     چشم جمله عاشقان هميشه سوي تو يا ثارالله

دست ما بگير پور مرتضي    شافع همه  در صف جزا

تو آبروي مني  يا حسين    شهيد بي كفني يا حسين

جان ناچيزم فداي تو       گشته خدا خونبهاي تو

يا ثارالله

سروده : محمد رضا دهقانی

واقعه کرببلا شرر زده به جان ما  نهضت خون خدا

بغیر حق نکرده او برای کس بندگی

نوشته با خون گلو حدیث آزادگی

میان دشت کربلا  همی کند خداخدا راضی هستم به رضات

هستی خود کرده فدا سوی خدا می رود

تا به ابد به عالمی درس وفا می دهد

از حرم می آید با دو چشم گریان   تا کنار جسم آن عزیز بیجان

خسته و دلغمین ان امام مهربان       دست سقای دین می کشد بر دیدگان

در تنش تاب نمانده مولا   چکند از غم داغ سقا

کنار نهر علقم عزیز زهرا رسید     ز بی برادری او اه ز دل بر کشید

خدایا نمانده برایش پناهی    نه ساقی نه سردار نه میر سپاهی

ج

امیر لشکر مولا    فتاده در دل صحرا

نمانده پشت و پناهی   برای یوسف زهرا

علقمه گشته لاله گون ز خون سقا         با لب تشنه جان دهد کنار دریا

---

ز داغت برادر قامت من شکسته    فلک هم به سوگ و ماتم تو نشسته

شادی لشکر اعدا   میزند شعله به جانها

مشک و علم فتاده در خون      تیره شده فضای هامون

رفته ای یا اخا از برم      میهمان در بر مادرم

------

از فراقت جانا خسته و حیرانم       العطش را بشنو از لب طفلانم

همدم و یارم مرو  خسته و تنها منم    همسفر با وفا اسیر غمها منم   

رو سوی خیمه بی تو نمایم      بر سینه و سر من در عزایم

نشد میسر آبی فدای تار مویت 

 بیا که اهل خیمه به انتظار رویت

بین شهیدان خدا در صف محشر  مقام تو می دهد از همه برتر

سروده: محمد رضا دهقانی محمودآبادی

السلام علیک یا اباالفضل العباس

به قلب من شرر زند فضای دشت کربلا        خدا خدا چه آمده از این زمین پربلا

رفتی از دست من- نازنین برادر      ای میر و سالارم-  ای امید خواهر

سقایی  تنهایی  یا ابالفضل                                                امید دلهایی یا اباالفضل

امان از این غم جدایی           به راه دین شدی فدایی   

-----

ای مظهر مردانگی شمع شهیدان      بودی علمدارحسین ای جان جانان

یاور ندارد بعد تو پور علی مرتضی            گشتی فدا گشتی فدا    در سر زمین کربلا    

----- 

 تو ماه آل هاشمی امید خیمه های من             ز ماتم تو می رسد به آسمان نوای من

یا رب بنگر خم شد قامتم ز داغش                   بر من باشد دشوار دوری و فراقش

لب تشنه جان دادی یا ابالفضل     یک عالم فریادی یا اباالفضل

امیر دشت نینوایی                     تو آیت شیر خدایی

       -----       

چگونه باورم شود دست تو از بدن جدا  مشک و علم روی زمین به چشم تو تیر بلا

سردار من برخیز  پشت و پناهم     شادان گشته دشمن میر سپاهم

در راهت بنشستند           بر رویت دل بستند

به خیمه ها دگر نیایی    امید کودکان کجایی

سروده و سبک : محمد رضا دهقانی

مرثیه خوان: محمد رضا دهقانی

هیئت عزاداران حسینی محمودآباد

عالم و آدم ز غمش نوحه گر       چشم فلک خون ز زعزای حسین

محشر کبری شده در کربلا                  رأس حسین بن علی شد جدا

حضرت زهرا شده زار و غمین               همدم او سوز دل و ناله ها

بسته شد بار سفر قافله سالاری نیست         رفته اند همسفران یار و مددکاری نیست

این همه غصه و غم زینب کبری دیده           اینچنین در قفسی مرغ گرفتاری نیست

محرم نمانده بر دخت زهرا       یاور ندارد غمگین و تنها

سروده و سبک: محمد رضا دهقانی

سروده و سبک : محمد رضا دهقانی محمود آبادی

از پا فتاده ای گل طاها بیا                                ادرک یا اخا یوسف زهرا بیا

دیگر نمانده تا ب و توانم حسین                          سوی علقمه امیر دلها بیا

آوای سقا آمد به گوش فرزند حیدر     مولا روان شد تا که ببیند حال برادر

چه بر دل عزیز زهرا رسید خدایا      چو پاره پاره جسم او را بدید به صحرا

به خون فتاده شمع شهیدان                        حسین چه سازد با غم هجران

*********************

سقای دشت کربلا    دریای خشم مرتضی

تنها مانده برادرت  برخیز ای میر با وفا

یا کاشف الکرب عن وجه الحسین

*********************

به دشت خون خفته ای پشت و پناه من    

         چگونه بینم تو را میر سپاه من

طاقتم نیست ببینم تن بی دست تو را

فرق بشکسته و چشمت هدف تیر بلا

سردار نام آور       سقای آب آور

خنده دشمنان زند آتش به جانم                   خیز و از جا ببین یاور مهربانم

قامت من ز هجر تو خم شده                               چاره من زماتمت کم شده

*********************

ز کویت می روم جانا  ولی افسرده و حیران           

   چگونه دل کنم از تو روم با دیده گریان

تشنه لبان در انتظارند                                                به دیدن تو بیقرارند

عیان بود به چهره ام اخا غم تو                 چگونه من خبر دهم ز ماتم تو

امید خیمه ها تویی دلاور من               به خاک و خون چرا شدی برابر من؟

سروده و سبک:

محمد رضا دهقانی

محرم 1429-دیماه 1386

آرزومه یه شبی تو صحن بین الحرمین     کنار قبر اباالفضل و پیش ارباب حسین

اونقدر ناله زنیم هیئتیها(سینه زنای) نینوا    بگیم آقا ممنونیم ما را آوردی کربلا

کربلات آرزومه     نوکریت آبرومه

بی غمت آقا جونم  عاشقیم نا تمومه

قبر شش گوشه ات آقا می خوام که دربر بگیرم      اونقدر حسین بگم تا که کنارت بمیرم

اونقدر گریه کنم تموم بشه اشک چشام      مثل صاحب الزمان خون بریزه رو گونه هام

نینوا آشنایی  نینوا با صفایی

سجده گاه ملائک   نینوا عشق مائی

سروده و سبک: محمد رضا دهقانی محمودآبادی

شجاعت را به حق از باب بردی             تو گوی سبقت از مهتاب بردی
نخوردی آب حسرت ماند بر آب                    چه زیبا آبروی آب بردی

--

2- دلم از غربت و ماتم کباب است   دلِ من تا ابد خانه خراب است
به روی قلب غم این را نوشته    غم مرگ برادر بی حساب است

علقمه
خدا تنها پناهم را گرفتند   امیدم، تکیه گاهم را گرفتند
کنارِ علقمه با گرزِ سنگین   علمدارِ سپاهم را گرفتند

برخیز علمدار رشید لشکر من  

  بنگر که با داغت چه آمد بر سر من

امیر سپاهم     تویی تکیه گاهم  برادر ابالفضل

گرد غریبی بر سر و رویم نشسته 

   بغض گلو راه نفس درسینه بسته

  زیر بغل هایم بگیر پشتم شکسته

مسوزان دل من     مشو قاتل من   برادر ابالفضل

یاری نموده گر مرا دست جدایت 

  میگردم ای سقا به دنبال صدایت

چیزی نمانده زان قد و بالا برایت

ببین حال یارت  چه سازم کنارت برادر ابالفضل

امشب دل اهل حرم را غم گرفته 

  در کنج خیمه مادری(خواهری) ماتم گرفته

دم  نینوایی  امان از جدایی  برادر اباالفضل

زماني رسيد لشگر عمر سعد به خيمه ها حمله کرد . ابي عبدالله (ع) جلوي خيمه نشسته بود . تکيه بر شمشير سر بر زانو . زينب (س) جلو دويد : صدا زد برادر سر و صداي لشگر را نمي شنوي آقا سر برداشت فرمود : خواهرم الان رسول خدا (ص) را در خواب ديدم به من فرمود فردا پيش ما هستي . زينب طاقت نياورد .
اگر دست ولايت حسين (ع) نبود ، همان روز تاسوعا بي تاب شده بود. زينب را ارام کرد.
صدازد عباسم بفسي انت (يعني جانم به قربانت ) برادر جان سوار مرکب شو . از آنها سؤال کن براي چه مي آيند ؟ عباس رفت و برگشت جواب آورد . اينها براي جنگ آمده اند . فرمود : عباسم از آنها مهلت بگير . امشب را به نماز و دعا و قرآن بگذرانيم . خدا مي داند من نماز و تلاوت قرآن و کثرت دعا و استغفار را دوست دارم . شب را مهلت دادند .دوستان ، آقا دو جمله به عباسش شب عاشورا گفت خدا مي داند با دل عباس چه کرد .يکي صدا زد بفسي انت ، مقام عباس را ببينيد امام زمانش مي فرمايد جانم بفدايت .ديگر اينکه او را با لفظ برادر خطاب کرد ، اما عباس هيچگاه به خود اجازه نداد به حسين برادر بگويد . هميشه مي گفت سيدي و مولاي ، آقاي من ، مولاي من . تا آن لحظه که عمود آهنين بر فرق مبارکش رسيد . آنجا بود که صدا زد برادر برادرت را درياب .دوستان ، امشب حسين و يارانش در حال مناجات با خدايند .دوستان ، امشب زينب پريشانست . گاهي به خيمه بانوان سر مي زند . گاهي به کنار خيمه اصحاب مي رود ، يعني اينها فردا از حسين من حمايت مي کنند ، گاهي سراغ خيمه برادر را مي گيرد .

امان از دل زينب      چه خون شد دل زينب

محبت و عطابخشي اهل بيت عليهم السلام به ويژه امام حسن مجتبي عليه السلام زبانزد عام و خاص گرديده بود. او كه داراي قلبي پاك و رؤوف و پر مهر نسبت به دردمندان و تيره‌بختان جامعه داشت، همانند پدرش علي بن ابي طالب عليه‌السلام با خرابه‌نشينان دردمند و اقشار مستضعف و كم درآمد همراه و همنشين مي‌شد، درد دل آنان را با جان و دل مي‌شنيد و به آن، ترتيب اثر مي‌داد و در اين حركت انسان‌دوستانه جز خدا را نمي‌ديد و اجرش را جز از او نمي‌طلبيد و او بارزترين مصداق آيه شريفه ذيل بود:.

"الَّذينَ يُنْفِقُونَ أمْوالَهُم بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ سِرّاً وَ عَلانِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَلا خَوْف عَلَيْهِمْ وَلاهُمْ يَحْزَنُونَ‏" (1)؛ آناني كه اموال خود را شب و روز، پنهاني و آشكارا انفاق مي‌كنند، مزدشان در نزد پروردگارشان خواهد بود، نه ترسي و نه غم و اندوهي بر دل آن‌ها راه پيدا خواهد كرد. بقره(2) آيه ‏274

از اين روي هر ناتوان و ضعيف و درمانده‌اي درِ خانه آن حضرت را مي‌كوبيد. چه بسا افرادي از شهر و ديارهاي ديگر به اميد دستگيري امام مجتبي عليه السلام به مدينه منوره مي‌آمدند و از آن درياي جود و كرم بهره مي‌جستند. در ميان مستمندان سادات و غيرسادات و در راه ماندگان و از راه رسيدگان و ... ديده مي‌شد. گاه بر اساس خواسته آنان، هزينه سفر، ازدواج و زندگى، هزينه مداواي مريض و ديگر نيازمندي‌هاي آنان را پرداخت مي‌نمود و گاه بدون هيچ گونه پرسش بر آنان ترحم مي‌كرد.

كمك و دستگيري از مستمندان، سالخوردگان و فقرا از سوي آن حضرت، در دوران حاكميت اميرالمؤمنين عليه السلام و حكومت خود در كوفه و مدينه و بعد از آن به دو صورت انجام مي‌گرفت:

الف) كمك‌هاي مستمر و هميشگي كه شامل سالمندان، ايتام، خانواده‌هاي شهدا، اصحاب صفّه و ... مي‌شد و در چهارچوب منظمي به صورت ماهيانه انجام مي‌گرفت. گويا آنان حقوق بگيران دايمي از خاندان اهل‌بيت بودند كه بخش عمده‌اي از موقوفات و صدقات رسول خدا، اميرمؤمنان و فاطمه اطهر عليهم السلام و اموال شخصي حضرت مجتبي عليه‌السلام به اين امر اختصاص مي‌يافت. امام حسن عليه السلام پيش از آن از سوي پدر بر اين كار بزرگ انتخاب و منصوب شده بود و بعد همچنان ادامه يافت. سياست و برنامه بر اين بوده كه اصل موقوفات حفظ گردد و از درآمد آن، فقرا و كساني كه مال بر آنان وقف شده بود (موقوف عليهم) را تأمين نمايند.

ب) كمك‌هاي مقطعي آن حضرت به فقرا، بيچارگان و مساكين در همه فراز و نشيب‌هاي زندگى. اين كمك‌ها به طوري زياد بود كه بخشش و دستگيري آن‌ها زبانزد عموم مردم شده بود.

از امام مجتبي عليه السلام پرسيدند: چگونه است هر سائلي كه بر در خانه شما مي آيد، نااميدش برنمي‌گردانيد.

حضرت فرمود: من هم نيازمند و محتاجي هستم به درگاه خداوند متعال كه دوست ندارم او مرا دست خالي برگرداند، خداوندي كه نعمت‌هايش را بر ما ارزاني داشته، هرگز نمي‌خواهد بندگانش را محروم كنم، مي‌ترسم اگر سائلي را رد كنم، او هم مرا دست خالي برگرداند.

یه مدینه یه بقیعه یه امامی که حرم نداره   سینه زنها کسی نیست تا روی قبرش یه دونه شمع بزاره

امون ای دل

دل بی تاب دیگه شد آب که تو آفتاب نه سایبونی داره        نه یه خادم نه یه زائر نه کنارش یه روضه خونی داره

آخر يه روز شيعه برات حرم ميسازه...حرم براي تو شه كرم ميسازه

براي مرقدت آقا ضريح ميسازيم...مثله ضريح شيش گوشه بهش مينازيم
خدا كنه حاجت ما يه روز روا شه...مدينه خاكتم مثه كرب و بلا شه

.آخر برات يه گنبد طلا ميسازيم...شبيه گنبد امام رضا(ع) ميسازيم